|
View From a Height
Joan D. VINGE
2.Öykü: TEPEDEN BAKIŞ (View From a Height)
"1979, En iyi kısa öykü Hugo Adayı" olan öyküde, ışığa ve dış dünyaya alerjisi olan bir kızın öyküsü anlatılır. Daima kapalı mekânlarda ve özel giysilerle yaşayan, korunaklı şekilde okula giden ve sonuçta insanlardan yalıtılmış bir hayat yaşayan bu kız, yine de insanlığa yararlı olabilmek için bir uzay projesine "denek" gönüllü olur. Steril bir ortamda, yine kendisi gibi bir papağan ile uzay macerası başlar... VINGE, kahramanının günlüklerinde, insanlığın binlerce yıldır düşündüğü sorulara yanıt arar: Özgürlük, tutsaklık, sorumluluk ve ölüm...
Sf:59
Bir gün plastik duvarı açıp, kıyafetimi ve başlığımı çıkarıp özgürce nefes almaya başlamaktan ya da bir ırmağa girmekten ya da birisine dokunmaktan... ve bu yüzden ölmekten öyle korkuyordum ki.
Ve kendimi yaşayan bir ölü olarak bu sonsuza değin mühürlenmiş mezarın içine kapadım. Tamamıyla steril bir ortam. Öldükten sonra vücudum çürümeyecek bile. Hiçbir zaman gerçekten yaşamayan ben, hiçbir zaman gerçekten ölüp toprağa karışmayacağım. Her şeyiyle steril bir ortam, kelimenin tam anlamıyla.
....................
Öldüğümüz zaman gerçeklik denen şu kâbustan kurtulup rüyalar dünyasında uyanır mıyız acaba? Öldüğüm zaman... Bu bilgisayardan mezarın içinde yolu izi belli olmayan evrenin sonsuz derinliklerinde sürüklenip duracağım, beni unutup gidecekler, kimse yasımı tutmayacak. Zamanla aracın içindeki hava emilecek ve Pamuk Prenses'in uykusunda yatan güzel cesedinin resmi uçup gidecek, kurumuş bir deriye fırlamış kemiklerden ibaret bir mumyaya dönüşeceğim.
Sf:60
O da (papağan) hayatından nefret ediyor mu acaba? Nefret edebilse, kendi cinsinden ayrılıp, tutsak bir insana tutsak bir kuş olarak arkadaşlık etmek için steril bir kürenin içinde yetiştirilmiş olmaktan nefret eder miydi?
Altın kafesin içindeki kuşum ben. Eve gitmek istiyorum.
Sf:68
Atlas da taşıdığı ağırlıktan kurtulmaya çalıştı, çünkü ödevi ne kadar yaşamsal, ne kadar önemli olursa olsun, sorumluluk onun için büyük bir yüktü. Ama iyi de olsa kötü de olsa bu yükü tekrar omuzlarına aldı değil mi?..
Sf:70
... Her birimizin gerçekleştiremeyeceğimiz o kadar çok şeyi var ki, neden ne olursa olsun - zaman, yetenek, hayatın acımasız cilveleri. Hepimiz sonsuzluğa doğru dönüşü olmayan bir yolculuktayız. Şanslıysak hayatımız boyunca istekle, severek yapacağımız bir iş çıkıyor karşımıza ya da hayatımız boyunca seveceğimiz bir insan. Ya da eğer çok şanslıysak ikisi birden.
@
|
